Ευγνωμοσύνη

Μέρος της πρωινής μου προσευχής

Θεέ ΜΟΥ, Σε ευχαριστώ και Σε ευγνωμονώ και σήμερα που μου χαρίζεις το υπέρτατο δώρο της ζωής.

Θεέ μου, Σε ευχαριστώ και Σε ευγνωμονώ που και σήμερα είμαι υγιής και αρτιμελής.

Θεέ μου, Σε ευχαριστώ και Σε ευγνωμονώ, γιατί, και σήμερα, έχω ακέραιες και τις 5 αισθήσεις μου (όραση, ακοή, γεύση, όσφρηση και αφή).

Θεέ μου, Σε ευχαριστώ και Σε ευγνωμονώ που, και σήμερα, έχω όσα ακριβώς χρειάζομαι.

Θεέ μου, Σε ευχαριστώ και Σε ευγνωμονώ για όλα όσα βιώνω καθημερινά, καθώς αυτό ακριβώς δικαιούμαι ως αποτέλεσμα των προηγούμενων πράξεών μου.

Θεέ μου, Σε ευχαριστώ και Σε ευγνωμονώ για όσες δυσκολίες, εμπόδια και προβλήματα πέρασα μέχρι σήμερα, γιατί χάρη σε αυτά είμαι πιο ώριμος, πιο σοφός και πιο δυνατός από ποτέ.

Θεέ μου, Σε ευχαριστώ και Σε ευγνωμονώ για όλα όσα πρόκειται να μου συμβούν σήμερα, αύριο και στο μέλλον, για τα οποία είμαι σίγουρος ότι πάντα ΕΣΥ ως δίκαιος, καθορίζεις.

Θεέ μου, φώτισε το δρόμο μου και κράτα με στο μονοπάτι της αλήθειας, προκειμένου να πετύχω την αποστολή που ΕΣΥ μου έχεις αυστηρά αναθέσει.

Γιατί να ευγνωμονείς

Καθημερινά Σε ευγνωμονώ, Θεέ μου. Καθώς εγώ περπατάω ανέμελος και ξυπόλητος στην ακροθαλασσιά, εκατοντάδες ψυχές πλησιάζουν ταλαιπωρημένοι μέσα στο πρωινό κρύο, στριμωγμένοι μέσα σε επικίνδυνα φουσκωτά πλεούμενα. Μετανάστες, πρόσφυγες, που εγκατέλειψαν πατρίδα, σπίτια, εργασία, οικογένεια και φίλους. Με καπετάνιο το άγνωστο και βάρκα τη λιγοστή ελπίδα κουβαλάνε ένα σακίδιο, ένα μπουκάλι νερό και λίγα χρήματα για ό,τι προκύψει.

Δάκρυα ευγνωμοσύνης με πλημμυρίζουν. Όχι, Όχι. Δεν είναι δάκρυα λύπησης για όσα αντικρίζω. Δεν μπορώ να βοηθήσω. Απλώς συμπονώ. Τίποτα παραπάνω.

Αισθάνομαι, όμως, τυχερός και ευγνώμων. Εγώ έχω όλα όσα χρειάζομαι. Όλα όσα μου είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ. Μια στέγη, ένα πιάτο φαγητό, ανθρώπους που με αγαπούν, ένα ιερό σκοπό και προορισμό. Μα πάνω από όλα έχω το Θεό. Εσένα, Κύριε μου, που δε με εγκατέλειψες ποτέ.

Ούτε όταν σου γύρισα για χρόνια την πλάτη. Ούτε και όταν σε αμφισβήτησα ανοιχτά και προκλητικά. Ούτε και όταν σε περιφρόνησα, προσπαθώντας να σε αντικαταστήσω με δοξασίες, ψευτογκουρού, θεούς μαϊμούδες και αυτόφωτους παγανιστές.

Σήμερα γνωρίζω ότι υπάρχεις. Ότι είσαι δίκαιος και σοφός. Ότι είσαι το φως και ο απώτερος σκοπός. Γνωρίζω πάνω από όλα ότι δεν είμαι ΜΟΝΟΣ και ούτε θα είμαι ποτέ.

Εσείς, αγαπητοί μου, που διαβάζετε αυτό το άρθρο, πόσο στα αλήθεια είστε ευγνώμονες;

Πόσο συχνά εκφράζετε, με λόγια και με πράξεις, την ευγνωμοσύνη σας για το δώρο της ζωής σας, για τα ταλέντα σας, για τις έμφυτες ικανότητές σας, για τα ειδικά χαρίσματά σας;

Το έχετε σκεφτεί ποτέ; Το έχετε συνειδητοποιήσει;

Και αν, πράγματι, δε γνωρίζετε ποιος είναι ο ρόλος και ποια η ειδική αποστολή σας, η οποία σας έχει άνωθεν ανατεθεί, και τι είναι αυτό που σας ξεχωρίζει από τους συνανθρώπους σας και που, με περίσσεια επιμέλεια, αμελείτε συστηματικά, τότε ήρθε η ώρα να αναρωτηθείτε και να ασκήσετε τα καθήκοντά σας με ευχαρίστηση και ευγνωμοσύνη.

ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ

Ευγνωμοσύνη για το μέρος που ζεις αυτήν ακριβώς τη στιγμή.

Ευγνωμοσύνη για τους ανθρώπους με τους οποίους ζεις.

Ευγνωμοσύνη για την εργασία – λειτούργημα που επιτελείς.

Ευγνωμοσύνη για όσα έχεις κάνει και για όσα βίωσες και βιώνεις.

Ευγνωμοσύνη για όσους σε αδίκησαν και σε έβλαψαν, γιατί σε βοήθησαν να εξελιχτείς.

Ευγνωμοσύνη για όσα, ήδη, έχεις και κατέχεις.

Ευγνωμοσύνη για όσα δεν έχεις και επιθυμείς, γιατί θα πρέπει πρώτα να ταπεινωθείς.

Ευχαρίστησε το Μέγα Δημιουργό μας ψυχή και πνεύματι. Κάθε μέρα. Πρωί, βράδυ και όσο πιο συχνά θυμηθείς.

Δείξε την ευγνωμοσύνη σου στους φίλους σου, στους συγγενείς, στα παιδιά σου, στους γονείς σου και στα αδέρφια σου. Μα πάνω από όλα, δείξε την ευγνωμοσύνη σου σε όσους ξένους σε ευεργέτησαν και σε όσους άγνωστους ανθρώπους σε βοήθησαν να αλλάξεις ζωή.

Ευγνωμοσύνη σήμερα, τώρα, με πράξεις και όχι με λόγια.

Βάλε τέλος στην γκρίνια, στα παράπονα και στη μιζέρια του «δεν έχω» και του «τι μου λείπει».

Άνοιξε τα μάτια σου και την καρδιά σου, ταπεινώσου και συνειδητοποίησε ότι έχεις ακριβώς όσα απαραίτητα χρειάζεσαι εδώ και τώρα.

Όσο ευγνωμονείς, τόσο περισσότερο θα γεμίζεις. Θα γεμίζεις με ψυχική γαλήνη, με ησυχία στο νου και υγεία στο σώμα.

Γιατί, όπως συνήθιζε να λέει και ο αγαπημένος μου φιλόσοφος ο Επίκτητος, «Ένας ευφυής άνθρωπος δεν παραπονιέται για όσα δεν έχει, αλλά πάντα ευγνωμονεί για όσα έχει».

Σε ευχαριστώ και Σε ευγνωμονώ, Κύριε μου και Θεέ μου, γιατί μου έδωσες την έμπνευση και την τιμή να αποτυπώσω στο χαρτί αυτό το άρθρο. Ας επιτελέσει το σκοπό του… Γένοιτο!

Σπάρτακος, ο Εκπαιδευτής!